BMW V8

bmw_v8

 

Podczas II wojny światowej BMW produkowało nie tylko części dla Wehrmachtu, ale także silniki lotnicze. Z tej przyczyny alianci systematycznie bombardowali zakłady BMW. W chwili zakończenia wojny obie fabryki, w Eisenach i w Monachium, były w dużym stopniu zniszczone. Eisenach znalazło się w strefie rosyjskiej i choć większość inżynierów uciekła na Zachód, dość szybko podjęto tam produkcję. Niemcy ze Wschodu budowali przedwojenne modele, pod nazwą BMW, jednak po 1951 roku, kiedy zakłady BMW w Monachium znów podjęły produkcję samochodów, musieli zmienić nazwę na EMW. Wprawdzie zachowano emblemat, lecz teraz miał on kolory czerwono-białe zamiast niebiesko-białych. Niemcy z Zachodu musieli pokonać znacznie więcej trudności, zanim ponownie podjęli produkcję. Choć w miarę możliwości odbudowano zakłady w Monachium, większa część ocalałego wyposażenia i maszyn została skonfiskowana przez Amerykanów i zakłady musiały zaczynać od zera.

Z początku produkowano tam garnki, patelnie, rowery i naprawiano motocykle. Produkcję motocykli podjęto ponownie dopiero w roku 1950, a pierwszy samochód na Targach IAA we Frankfurcie pojawił się w roku 1951. Konkurenci z Niemiec już od kilku lat produkowali samochody. W Wolfsburgu z taśmy schodziły duże ilości garbusów. Opel produkował Olimpię i nieliczne Kapitany. Ford robił doskonały interes na niewielkim Taunusie, a gdy Carl Borgward został zwolniony z obozu dla przestępców wojennych w 1948 roku, jego Hansa stała niemal na każdym rogu ulicy.

Mercedes produkował wówczas model 170. Ten stosunkowo niewielki samochód był wyposażony w czterocylindrowy dolnozaworowy silnik o pojemności 1.7 litra.

Przed wojną BMW nie było w stanie pobić swojego wielkiego rywala, Mercedesa, lecz teraz przyszły nowe czasy. Nowy był też samochód wysłany na targi motoryzacyjne we Frankfurcie. Była to niezwykła maszyna.W przestronnym BMW 501 zamontowano sześciocylindrowy silnik górnozaworowy o pojemności 2.0 litra i mocy 65 KM. Czterobiegowej skrzyni biegów nie umieszczono bezpośrednio za silnikiem, lecz pod przednimi siedzeniami, co poprawiło rozkład masy. Biegi zmieniało się przy pomocy eleganckiej dźwigni na kolumnie kierownicy. Zaletą takiego rozwiązania było to, że na przedniej kanapie mogły usiąść trzy osoby. Przednie koła miały niezależne zawieszenie, a mechanizm kierowania przekładnię stożkową z kołem talerzowym – rozwiązanie rzadko stosowane, lecz eleganckie. Wystawa we Frankfurcie odbyła się w kwietniu 1951 roku, ale pierwsze BMW zostały dostarczone dopiero w grudniu 1952 roku. Maszyny do tłoczenia nadwozia i jego elementy nie były jeszcze gotowe, a pierwsze karoserie produkowano w Stuttgarcie.

Jednak w tym czasie Mercedes nie czekał z założonymi rękami i poza serią niewielkich aut 170 zaproponował modele z linii 200, a nawet 300. Oba te modele były wyposażone w sześciocylindrowe górnozaworowe silniki o mocy 150 KM w wersji 300S. BMW 501 – dostępne tylko w kolorze czarnym – o masie 1300 kilogramów było zbyt ciężkie jak na swój dwulitrowy silnik. Dużym krokiem naprzód było wyposażenie go w zupełnie nowy aluminiowy silnik V8. Prototyp tego modelu pojawił się na salonie samochodowym w Genewie w marcu 1954 roku. Nowy model nazwano BMW 502. Wciąż dostępny był sześciocylindrowy model 501, lecz jedynie w udoskonalonej wersji i za niższą cenę. Model 501 A miał teraz 72 KM zamiast 65 KM i kosztował 14 180 marek niemieckich, o tysiąc marek mniej niż jego poprzednik. Za 12 680 marek można było nabyć model 501 B. Od swojego droższego brata różnił się on tylko uproszczonym wnętrzem i mniejszą ilością akcesoriów.Poza silnikiem o pojemności 2579 centymetrów sześciennych model 502 niemal nie różnił się od 501, z wyjątkiem wbudowanych świateł przeciwmgielnych. W 1955 roku pojemność sześciocylindrowego silnika 501 zwiększono do 2076 centymetrów sześciennych, a V8 z modelu 502 do 3.2 litra. Ten drugi model osiągał prędkość 171 kilometrów na godzinę i pod każdym względem dorównywał droższemu Mercedesowi 300.

W czasie 37 targów IAA we Frankfurcie, BMW znów znalazł się w centrum uwagi. W październiku 1955 roku zaprezentowano dwa zupełnie nowe samochody: 507, dwuosobowy sportowy pojazd, będący rywalem Mercedesa 300SL oraz 503, coupe i kabriolet oparte na modelu 502. Oba samochody zostały zaprojektowane przez Albrechta Grafa Goertza, niemieckiego projektanta, który mieszkał w Ameryce od 1936 roku. 503 był doskonałym samochodem na długie podróże po autostradzie, gdyż osiągał prędkość maksymalną 190 kilometrów na godzinę. Ponieważ jednak zużywał 12,5 litrów paliwa na 100 km, trudno było nazwać go ekonomicznym. Co do ceny, to BMW 503 coupe lub kabriolet kosztował w Europie tyle co osiem zwykłych volkswagenów, co wyjaśnia, dlaczego duże samochody BMW nie sprzedawały się najlepiej. Wprawdzie zapotrzebowanie na pojazdy było duże, lecz niewielu mogło sobie pozwolić na kosztowne BMW, a ci, którzy mogli to zrobić, woleli kupować mercedesy. Po 1958 roku nie instalowano już w BMW silników sześciocylindrowych. Do końca 1959 roku znikły również modele 503 i 507. Model 502 był produkowany do 1961 roku, lecz zmieniono jego nazwę na BMW 2600, 2600 L, 3200 lub 3200 S. Wersja 3200 S była bardzo szybkim samochodem przyspieszającym od zera do stu kilometrów w 14 sekund i osiągającym prędkość 190 kilometrów na godzinę. Co więcej, samochód ten był tańszy od Mercedesa 300 S, lecz nawet ten pojazd nie znajdował zbyt wielu nabywców. W październiku 1961 roku dodano trzeci model – 3200 CS. Jego karoserię zaprojektował i zbudował Bertone. Samochód wykorzystywał podwozie ze wcześniejszych limuzyn i miał rozstaw osi 145 centymetrów, lecz mimo znacznej długości miał bardzo sportową sylwetkę. Nawet po zaprzestaniu produkcji BMW, to wspaniałe dzieło słynnego włoskiego mistrza nadal produkowano na zamówienie – był to oczywisty dowód na niezwykłą jakość tego samochodu.